Akcja Zima

Zimowe kajakarstwo

„Akcja Zima” to klubowe przedłużenie sezonu kajakarskiego. Członkowie WAKK „Habazie” nie odkładają wioseł z końcem lata. Co roku rywalizują o tytuł najgorętszego kajakarza/kajakarki w  konkursie „Akcja Zima”.

W okresie 07 listopada 2017 – 23 marca 2018 spływy spełniające warunki konkursowe są punktowane tworząc ranking najwytrwalszych klubowiczów.

Zachęcamy do śledzenia relacji z zimowych spływów i kibicowania nam przez całą zimę!

Spływy Akcji Zima 2017/2018:

AZ-11 – Zimowa Wda 2019 (3 dni)

Dzień 1
Data: 1 marca 2019
Rzeka: Wda na odcinku Szlaga – Błędno
Dystans: 16,9 km
Uczestnicy: Szymon, Ogórek, Wtopa, Karolinka, Madzia, Konrad, Pestka
Temperatura odczuwalna: -0,6 st.C

“Gdy cię złoszczą śniegu braki, zamień narty na kajaki…”
Jak co roku silna reprezentacja Habazi odpowiedziała na zaproszenie KTW Celuloza Świecie i wybrała się na dłuższy weekend w urocze Bory Tucholskie, do Tlenia, na XXIII Ogólnopolski Zimowy Spływ Kajakowy “Wda 2019” im. Bolesława Białkowskiego.
Spływ ten jest piękną tradycją integrującą przeróżne środowiska wodniackie z całej Polski, ale również zupełnie uczciwą rozgrzewką dla tych, co jak ja troszkę przespali Akcję Zima.
Dzień zaczęliśmy umiarkowanie wcześnie lub raczej zupełnie późno (zależy jak mierzyć, bo między tymi co ostatni poszli spać, a tymi co pierwsi wstali jakoś nie było dużej różnicy). Wszystko zaczęło się od oficjalnego otwarcia przez organizatorów, ostatnich dylematów w co się ubrać (prawie lato) i co ze sobą zabrać na wodę (wszystko!) i już koło godziny 10 udaliśmy się do autokarów, które zawiozły nas na start pierwszego odcinka.
Spływ zaczęliśmy w całkiem sporym tłumie na rzece, ale w pięknych promieniach słońca. Skoro dolina Wdy jest tak piękna na przedwiośniu, to w pełni sezonu słusznie ściąga tłumy kajakarzy.
W miarę upływu wody pod wiosłem spływ nam się rozciągał, można było spędzić długie minuty prawie sam na sam z przyrodą między kolejnymi zakolami rzeki. Na odcinku od Szlago do Błędna Wda robi śmieszną rzecz:

I my to płynęliśmy 😉
W międzyczasie zmieniła nam się pogoda, mieliśmy nawet trochę zimy w postaci śniegu, ale raczej wszystko w marcowych garncowych standardach. Nasza drużyna płynęła trochę z przodu, trochę w środku. Konrad zaczął na samym końcu, ale morskim kajakiem szybko wszystkich wyminął, również zieloną latarnię.
Dla mnie dużą wartością dodaną tej imprezy jest możliwość pływania z asami polskiej turystyki kajakowej – wciąż aktywnymi seniorami, z uśmiechem wyprzedzających nasze małe łódki w wyścigówkach na wiosłach łyżkach. Jak na nich patrzę, to po cichu marzę, że ja też tak dam radę za 50 lat. Oby klimat rzekom i lasom sprzyjał!
Ostatecznie wszyscy szczęśliwie dopłynęli i tylko z 1,5 godziny czekaliśmy w autokarze na ostatnie osady. Po przyjeździe do ośrodka był pyszny obiad, potem dziewczyny wybrały się do SPA, a dalsza część wieczoru to już tradycyjne gry i zabawy.

by Karolinka

Dzień 2
Data: 2 marca 2019
Rzeka: Wda na odcinku Błędno – Czarna Woda
Dystans: 12 km
Uczestnicy: Szymon, Ogórek, Wtopa, Karolinka, Madzia, Konrad, Pestka
Temperatura odczuwalna: -4,2 st.C

Nieco zmęczeni i niewyspani po wrażeniach dnia poprzedniego, dzień drugi rozpoczęliśmy od wspólnego śniadanka (zostało nawet jeszcze kilka pączków po tłustym czwartku). Byliśmy nieco rozczarowani faktem, że drugiego dnia nie ma już konieczności ponownej weryfikacji uczestników spływu, którą tak bardzo lubimy. Podczas weryfikacji na Ogólnopolskim Zimowym Spływie na Wdzie można podpisać regulamin spływu, zapoznać się z 4 załącznikami do regulaminu, pobrać karteczki na podstawie których dostaje się obiad (na kartki), odebrać karty do głosowania w konkursie fotograficznym, który potem się nie odbywa, dostać zalaminowany numer startowy oraz gadżet! ze spływu (w tym roku była to niezniszczalna torba materiałowa i bidon). Niestety okazuje się, że taka weryfikacja odbywa się tylko raz podczas całego spływu zimowego (tak samo zresztą jak uroczyste otwarcie i zamknięcie spływu). Niektórzy zawiedzeni brakiem drugiej weryfikacji uczestników postanowili w ramach rekompensaty jeszcze raz przeczytać regulamin spływu i jego cztery załączniki.

Po porannych emocjach pojechaliśmy autokarem na kolejny etap spływu. Piękno rzeki wprawiło nas w zachwyt, ale nie traciliśmy czujności przed wyścigiem kajakowym, który tradycyjnie odbywa się drugiego dnia na odcinku 3,3 km. Podczas samej rywalizacji każdy dał z siebie tyle ile chciał, ku chwale drużyny i dla własnej satysfakcji. Niektórzy płynęli wolmo, inni szypko, ale nikt nie płynął w ogóle. Za to Pestka uplasowała się na podium, bo tego roku postanowiła dać z siebie tyle, ile fabryka dała. Niestety organizatorzy postanowili zdyskwalifikować naszą reprezentantkę z powodu braku kamizelki, co było niezgodne z czytanym przez nas rano, a podpisanym dnia poprzedniego na weryfikacji, regulaminem spływu (tak samo zresztą jak spożywanie alkoholu na wodzie).

Na mecie ci, co nie mają litości dla świnek wciągnęli kiełbaskę popijając ją herbatą, reszta obeszła się smakiem. Potem Wtopa biegusiem wróciła do ośrodka, a my przyjechaliśmy autokarem. Po obiadku na kartki pograliśmy w nową grę na rzucanie i liczenie. Pestka i zaprzyjaźniony reprezentant klubu Morzkulc – Sławcio, zachwycili nas swoją wolą rywalizacji, zdolnością szybkiego liczenia w pamięci i precyzją rzutów. Zadowoleni z siebie i najedzeni oddaliśmy się sobotniej imprezie.

by Ogórek

Dzień 3
Data: 3 marca 2019
Rzeka: Wda na odcinku Czarna Woda – Tleń
Dystans: 9 km
Uczestnicy: Ogórek, Wtopa, Karolinka, Madzia, Pestka, Szymon i Konrad i Sławcio
Temperatura odczuwalna: -2,4 st.C.
Uszkodzonych Skod: 1 szt.

Dawno, dawno temu, bo dwa tygodnie temu, za siedmioma górami, za siedmioma lasami i rzekami i trzystu dwudziestoma siedmioma kilometrami, w znanym i lubianym Tleniu, spotkało się rano sześciu Habazi, jeden Morzkulc i jedna Pestka, żeby po raz trzeci w ten piękny przedłużony weekend spłynąć ostatni etap Zimowej Wdy.
Etap może nie najdłuższy, ale bardzo urokliwy i w sam raz na niedzielne zakończenie trzydniowego pływanka i szybki powrót do domu.
Zeszliśmy na wodę przy promykach przebijającego się słoneczka, “podbiliśmy karty” u sędziego na starcie odcinka i w drogę.
Płynęło się bardzo sprawnie, woda stawiała opór tylko pod piórem, więc po czterdziestu sześciu minutach i dwudziestu sekundach byłem na mecie. Niestety malowniczy opis rzeki znam tylko z ustnego przekazu pozostałych uczestników, bo nie było czasu na zwiedzanie i podziwianie 😛
Kiedy cała nasza ekipa zameldowała się na mecie, załadowaliśmy kajaki na dachy i ruszyliśmy na obiad i uroczyste zakończenie spływu.
Rywalizację zakończyliśmy w tym roku na drugim miejscu w klasyfikacji drużynowej.
Było wspaniale. Pewnie jeszcze wielokrotnie tam wrócimy – w kamizelkach 😀

by Konrad

Foty: Magda, Karolinka, Konrad

AZ- Świder/Bystrze 17.02.19

Data: 17.02.2019 (niedziela)
Rzeka: Świder(ul. Mlądzka w Mlądzu) bystrze w Józefowie
Dystans: ok. 8 km
Uczestnicy: Grześ, Dorotka, Dominik
Ilość kabin: 0
Temperatura odczuwalna: 2,7

 

W zeszłym roku z racji niskiego stanu wody i wszechobecnej suszy, wcześniej często przez nas odwiedzany Świder i bystrze w Józefowie stał się miejscem niemal zapomnianym.
Na szczęście w tym roku było kilka takich dni w których warunki były na tyle dobre, aby chwilę się pokręcić, rozruszać zastane mięśnie i przypomnieć sobie po zimie podstawy.
Na rozgrzewkę zaczęliśmy jednak kilka kilometrów wyżej w Mlądzu, aby nie był to dzień spędzony jedynie na bystrzu.

Rozwózka, sprzęt, przebieranki, kilka fotek i w drogę.

Trasa dobrze znana i lubiana, również przez spacerowiczów i wyprowadzaczy zwierząt domowych 🙂
Pierwsze grille i ogniska, świergot ptaków to zapowiedź zbliżającej się wiosny.
Po rozgrzewce przyszedł czas na bystrze i tu szybka weryfikacja umiejętności, pierwsze wywrotki i kabiny a także akcje ratownicze.
Dorotka pokazała że jak chce to potrafi szybko pływać, a Dominik, że woda nie była wcale taka zimna 🙂
Znalazła się również chwila na freestyle i wygłupy, co tu dużo mówić, pełen pakiet.

Po przebierankach czekała nas jeszcze tylko przejażdżka po auto Dominika i mogliśmy spokojnie wrócić do domu na ciepłą herbatkę.

 

Autor: Grzesio

galeria: Grzesio

AZ- Świder 13.01.19

Data: 13.01.2019 (niedziela)
Rzeka: Świder
Dystans: ok. 10 km
Uczestnicy: Grześ, Dominik
Ilość kabin: 0
Temperatura odczuwalna: -8,6

 

Świder to jedna z rzek najczęściej pływanych na AZ z racji bliskości od Warszawy.

Tym razem zaczęliśmy spływ z Woli Karczewskiej, poranek należał do tych deszczowych, a aura ogólnie była raczej przygnębiająca.

Nam to jednak nie przeszkadzało i z uśmiechami na twarzach rozwieźliśmy auta, po czym zaczęliśmy przygotowania do zejścia na wodę.

Po paru chwilach zaczęliśmy wiosłowanie po krętej rzece. Początek trasy odrobinę zwałkowy, potem stawał się jakby spokojniejszy, z mniejszą ilością przeszkód i jednocześnie szerszy.
Mieliśmy sporo czasu na pogaduchy i heheszki (czasem łapiąc jakąś cofkę czy malutkie bystrze), obserwację przyrody, a momentami wsłuchiwanie się w otaczającą nas ciszę.

Spływ zakończył się pod mostem w Mlądzu, tam też czekało na nas auto, którym wróciliśmy na miejsce startu.

Osobiście uważam ten wypad za bardzo udany, taki kameralny, spokojny i bez „przygód”.

 

Autor: Grzesio

Foto: Grzesio

 

 

AZ-Łyżwy 20.01.19

Data: 20.01.2019 (niedziela)
Rzeka 🙂 Tor Stegny
Dystans: ok. 5 km
Uczestnicy: Grześ, Dorotka
Ilość kabin: 0
Temperatura odczuwalna: bez klasyfikacji

 

Habałyżwy w zestawieniu Dorotka i Grześ to głównie marudzenie w stylu „co my tu robimy?”, „daleko jeszcze?” czy  „ile można się tak kręcić w kółko?”

Mimo wszystko staraliśmy się z uśmiechem na twarzach poudawać, że umiemy jeździć na łyżwach i przy tym jeszcze dobrze się bawić 🙂 (zwłaszcza Dorotka hahaha i hohoho)

Tak więc po porannym morsowaniu udaliśmy się na tor Stegny aby pomarudzić na problemy z parkowaniem, długą kolejkę do kasy (tuż przed którą zorientowaliśmy się że nie mamy gotówki a przecież kartą się nie da:/),ciasne buty i kolejkę do wypożyczalni oraz wcześniej wspomniane mocno niepojęte kręcenie się w kółko w tłumie ludzi.

I tak po obserwacji kilku efektownych wywrotek, zmianach kierunku w kręceniu się w tłumie i kolejnych kilku wywrotkach stwierdziliśmy że na nas już czas bo w końcu ile można… 🙂

 

Autor : Grzesio

Zdjęcia : Grzesio

 

AZ-Morsowanie 20.01.19

Data: 20.01.2019
miejsce: Jeziorko Czerniakowskie

Dystans: 3 x 5 min, 2 x 15 min
Uczestnicy: Karolinka, Grześ i Broda
Widownia – Paluszki i DD
Ilość kabin: brak
Temperatura odczuwalna: Zdania są podzielone

Weekend był basenowy, więc wieczory zajęte i nie za bardzo opłacało się jechać gdzieś dalej na spływ. Grześ zaproponował morsowanie nw niedzielę. Po małych negocjacjach odpuścił zbiórkę bladym świtem, do Warszawy zawitała ta ładniejsza zima – ze słońcem i mrozem (smog gratis), szczęśliwie zdrowie akurat dopisywało – no nie było powodów, żeby nie spróbować.
Na plaży nad Jeziorkiem był naprawdę spory tłumek półnagich truchtających ludzi i pojedyncze opatulone jednostki z czerwonymi nosami. W wodzie, w sporym przeręblu stała grupa podejrzanie zadowolonych ludzi z rękami w górze. Wszystko to składało się na dość surrealistyczny obrazek, upiększony styczniowym słońcem.
Wciąż trochę się zastanawiałam czy to na pewno jest najlepsze co mogę robić w niedzielne przedpołudnie, Grześ kończył jeść śniadanie / obiad, a Broda tłumaczył co i jak i obiecywał, że będzie fajnie.
Przystąpiliśmy do rozgrzewki – każdy na miarę swoich możliwości, a nastąpcie z większą lub mniejszą godnością ruszyliśmy do wody. Tu od razu zaznaczę – odczucia są bardzo intensywne i różne, ale żadnego z nich nie można nazwać marznięciem. Po bardzo kilku minutkach wybiegłam z wody i nadal nie było mi zimno. Trochę potruchtałam, podzieliłam się wrażeniami z naszą widownią i znów wróciłam do wody, już odrobinę pewniej. Chłopaki byli zdecydowanie dzielniejsi i wytrwalsi, ale też w końcu wyszli.
Przebraliśmy się, wypiliśmy herbatkę, postaliśmy na słońcu wciąż czując znacznie więcej ciepła niż powinniśmy. I tyle.

Autor: Karolinka
Fot. Aneta Tomkiewicz, Dorotka

 

 

 

 

AZ09 Jeziorka 5-6.01.2019

Dzień 1

Data: 05.01.2019 (sobota)
Rzeka: Jeziorka
Dystans: ok. 3 km
Uczestnicy: Grześ, Tomek N., Maciek, Szpaku
Ilość kabin: 0
Temperatura odczuwalna: -10,3

Dzień 2

Data: 06.01.2019 (niedziela)
Rzeka: Jeziorka
Dystans: ok. 4 km
Uczestnicy: Agata, Grześ, Tomek N., Maciek, Szpaku
Ilość kabin: 0
Temperatura odczuwalna: -16,8

Śniegu trochę napadało, a w niedzielę chwycił mrozek – postanowiłam wykorzystać tę piękną aurę na pływanie kajakiem (bo dawno nie pływałam). Grzesiek zorganizował dwudniową Jeziorkę z biwakiem, ale aż takim hardcorem to ja nie jestem. Jeden dzień pływania mi wystarczy. Umówiliśmy się, że dołączę w niedzielę w okolicach miejsca biwaku.

Dojechałam na umówione miejsce nad rzeką bez problemu i po chwili przypłynął Grzesiek ciągnąc za sobą „fristajlówko-bagażówkę”, którą zostawiliśmy u mnie w samochodzie, żeby nie musiał ciągnąć jej przez resztę trasy. Po chwili pojawili się pozostali Panowie czyli Tomek oraz Maciek i Szpak (koledzy Grzesia). Towarzyszyła im też jedna kobieta, choć trochę niekompletna – składała się głownie z piersi.

Poprzedni dzień i noc został mi krótko zrelacjonowany. Było fajnie, trochę zimno (szczególnie w nocy) i trochę wiało (nad ranem). Było ognisko, był kociołek i inne męskie atrakcje…

Ruszyliśmy. Nie za szybko. Koledzy na szklanej dwójce mieli takie hobby, że co jakiś czas wysiadali na brzeg i przenosili sobie kajak o drzewko lub dwa dalej. Co kto lubi 🙂 My w tym czasie płynęliśmy sobie leniwie od czasu do czasu przeskakując jakąś zwałkę. Trasa krótka, przyjemna, ale nie nudna – w sam raz na akcję zima. Jedno drzewko nie dało się przeskoczyć, a przynajmniej nikt nie chciał sprawdzać czy się da w tych warunkach. (A co jak się okaże, że się nie da?!) Tu my też sprawdziliśmy czy fajnie jest chodzić po brzegu z kajakiem. Całkiem fajnie, ale jednak wolę pływanie. Zrobiliśmy sobie przy okazji krótką przerwę na herbatkę i selfika i po chwili polecieliśmy dalej w kierunku mety.

Na mecie czekała dostawa ciepłej herbatki. Szybkie odzyskanie samochodów, pożegnanie i każdy pojechał do domu. Kolejny spływ AZ za nami. Do następnego!

Autor: Agata
Zdjęcia: Grzesio

 

 

 

 

 

 

 

AZ-07 Bystrze 26.12.18

Data: 26.12.2018 (Środa)
Rzeka: Świder (most kolejowy-Holiday Inn)
Dystans: ok. 2 km
Uczestnicy: Grześ
Ilość kabin: 0
Temperatura odczuwalna: -6,1

Środa, drugi dzień świąt piękna szaruga za oknem, czemu więc nie wyskoczyć na chwilę nad wodę. Miejsce wszystkim dobrze znane i lubiane, o tej porze roku rzadko odwiedzane. W tym roku wody w Świdrze jak na lekarstwo, nawet podczas kursu było jej mniej, trzeba więc korzystać. Mokro, zimno, nie chce się wyjść z auta, w końcu jednak się przemogłem i zszedłem na wodę po wcześniejszej rozgrzewce.

I tak troszkę ćwiczeń na bystrzu, promowania, trawersy, wyjścia na nurt. Nie był bym jednak sobą gdybym choć przez chwilę nie po pobawił się freestylowo, w końcu taki kajak zabrałem. I tak co jakiś czas dmuchając i chuchając w ręce na przemian z ćwiczeniami doczekałem się ekipy, która w tym czasie płynęła z Woli Karczewskiej. Jeszcze parę minut zabawy i pognałem za resztą pod Holidaya, przywitałem się z morsami i z wody 🙂

 

Autor: Grzesio

Zdjęcia: Dorotka, Grzesio

AZ-08 Nietradycyjny spływ świąteczny

Data: 26.12.2018 (środa)
Rzeka: Świder (Wola Karczewska – Holiday parking)
Dystans: 17,7 km
Uczestnicy: Olga G., Mielizna, Ciastek, Guli, Ruru, Żabeł, Zoha i Konrad
Ilość kabin: 0
Temperatura odczuwalna: -6,1

W tym roku, zupełnie ta samo jak w poprzednim, Spływ świąteczny wypadł w środę 🙂
Udało się zmobilizować uczestników, żeby zacząć wcześniej i pomimo świątecznego rozleniwienia wszyscy punktualnie o 8:00 stawili się w magazynie, żeby po przepaku na 2 auta ruszyć na ulubioną atrakcję świąteczną, czyli Świder.
Droga dłużyła się strasznie, rozdzieliliśmy się na 2 grupy, żeby sprawdzić, którą trasą będzie szybciej ;-P
Po drodze podziwialiśmy powstającą południową obwodnicę Warszawy, śp. lotnisko w Góraszce i kilka innych rzeczy.
I jak się okazało – przez Zakręt i Wiązowną jest szybciej.
W czasie, gdy z Ciachem rozwoziliśmy fury, oczekująca drużyna ubrała choinkę, bo to w końcu Spływ świąteczny. Hoinka ubrał się sam 😛 I tym sposobem było bardzo świątecznie.
Na wodę, we wspaniałych nastrojach, zeszliśmy punktualnie o 9:38 i treningowym tempem ruszyliśmy „ku przygodzie”.
Zabraliśmy Hoinkę ze sobą.
Tempo było wyścigowe, napotkaliśmy kilka przeszkód, kilka razy dogrzewaliśmy się herbatkami i tak dopłynęliśmy do bystrza w Józefowie/wiu, gdzie dzielnie fristajle trenował Grzesio, a z brzegu kibicowała mu zmarznięta Dorotka.
Udało nam się namówić ich na wspólne, krótkie biesiadowanie na mecie i już po kilku zawiosłowaniach siedzieliśmy przebrani w suche ubranka przy świątecznym stole, gdzie gościły ciasta, bigosy, pierożki, pierniczki i wiele innych smakołyków, oraz herbaty świata. Gościnnie dołączyli do nas Ewa z Rafałem i Gosią.
Popływane, pojedzone, świąteczne kalorie przepalone, można wracać do domów.
Niestety z lekkim niedosytem, bo w tym roku nikt nie zrobił tradycyjnej kabiny 🙁 Może w przyszłym roku ……. Zobaczymy 😉

Autor: Konrad
Foty: Konrad

AZ-06 Pilica 22-23.12.18

Dzień 1

Data: 22.12.2018 (sobota)
Rzeka: Pilica
Dystans: ok. 10 km
Uczestnicy: Grześ, Szpaku
Ilość kabin: 0
Temperatura odczuwalna: bez klasyfikacji

Dzień 2

Data: 23.12.2018 (niedziela)
Rzeka: Pilica
Dystans: ok. 10 km
Uczestnicy: Grześ, Szpaku
Ilość kabin: 0
Temperatura odczuwalna: -4,2

Kolejny zimowy spływ Akcji Zima z aurą nieco bardziej jesienną. Tym razem moim towarzyszem przygód był Szpak, człek o wielu talentach i wielu zainteresowaniach. Tak jak i ja lubi posiedzieć nocą w lesie tak więc świetnie się dobraliśmy.

Wycieczka zaczęła się od widma awarii samochodu, na szczęście po skasowaniu błędów komputera ruszyliśmy w drogę. Po niespełna dwóch godzinach dojechaliśmy na miejsce startu.

Inowłódz.

Po małych zakupach i zdjęciu kajaków z dachu zaczęliśmy pakować sprzęt, jednak nie do łódek a na łódki. Króciutkie górskie łupinki za wiele do środka nie pomieszczą :/ Co tu wiele mówić, auto wylądowało przy pobliskim sklepie a my ruszyliśmy na rzekę. Pogoda zmienna trochę słońca trochę deszczu i chmur, silny wiatr na szczęście w plecy.

Pilica, którego odcinka bym nie płynął, niezależnie od pory roku zdaje się być bardzo płytką rzeką. Tym razem również dało się to odczuć i często musieliśmy omijajać płycizny.

Odcinek nie należał do długich a i rzeka niosła nas z prędkością w okolicach 4-5km/h. Ten dzień należał do jednego z tych leniwych i nigdzie się nie spieszyliśmy więc nie przykładaliśmy się zbytnio do wiosłowania.

W połowie trasy zaplanowanej na ten weekendowy wypad zaczęliśmy szukać dogodnego miejsca do biwaku. I tak po zejściu na brzeg pierwsze zadanie to ognisko. Przez cały dzień wiał silny wiatr, więc zdążyliśmy się wychłodzić. Po rozpaleniu ognia zabraliśmy się za rozbijanie reszty obozu i przygotowania składników na długo wyczekiwane jedzonko.

Odrobina wody ognistej w oczekiwaniu na kociołek pełen mięsiwa, warzyw i przypraw, rozmowy o tym i o tamtym, gromadzenie opału na resztę nocy, obozowe porządki. Tyle radości jednego dnia 🙂 ech. Po około 3 godzinach pichcenia długo wyczekiwana nagroda i lulu.

Dzień drugi okazał się być jeszcze bardziej leniwym od poprzedniego.

Zakładałem, że w okolicach godziny 14 będę już w domu gdy o 13 dopiero schodziliśmy na wodę. Niższy odcinek rzeki nie różnił się zbytnio od tego który płynęliśmy dzień wcześniej. Mieliśmy wrażenie, że Pilica to taka autostrada dla łabędzi, których naliczyliśmy sporą ilość. Dryftingu część dalsza zakończyła się przy moście kolejowym w miejscowości Gapinin. Po ponad godzinie szukania udało mi się znaleźć transport do Inowłodza i tak po załadunku sprzętu i rozwózce do domów udało nam się z powodzeniem zakończyć kolejny spływ tegorocznej AZ.

 

Autor: Grzesio

Zdjęcia: Grzesio

 

AZ-05 Zmrożona Jeziorka

Data: 01.12.2018 (sobota)
Rzeka: Jeziorka (Millenium-Górki Szymona/Millenium)
Dystans: ok. 4 km
Uczestnicy: Grześ, Dorotka, Wiktor, Wojtek
Ilość kabin: 0
Temperatura odczuwalna: -7

To miała być tradycyjna, zimowa Jeziorka.
Trasa dobrze znana i lubiana- z Millenium do Górek Szymona, czyli ok 9 km płynięcia.
Pogoda idealna – słonecznie i mroźno. Zbiórka punkt 9.00 pod domem, pakowanie kajaków i nad rzekę.
Klubowe towarzystwo nie dopisało, ale znaleźli się inni śmiałkowie. Pod opieką mieliśmy kolegów Grzesia – Wiktora i Wojtka.
Chłopaki to pasjonaci kitesurfingu i w każdy weekend jadą latać gdzieś nad morze. Warun nad morzem kiepski, więc poratowaliśmy kolegów zaproszeniem na zimowy spływ.
Czekając na rozwiezienie, umililiśmy sobie czas rozmową o tym, jak kitesurferzy radzą sobie zimą z niepogodą (5mm wyporne neopreny, bluzy itp). Może kiedyś wypróbuję jakiś kitesurfingowy patent na kajaku?
W końcu schodzimy na wodę – Grześ płynie pierwszy, później Wiktor i Wojtek, a ja zamykam. Mimo naszych obaw, oprócz profesjonalnego stroju, koledzy też bardzo dobrze radzą sobie w kajaku, więc początek spływu był obiecujący. Płyniemy raźnie, jednak szybko lód robi się coraz grubszy i jest go coraz więcej. Strategia płynięcia wygląda tak, że chłopaki we 3 walczą z lodem i torują drogę, a ja czekam co tam wymodzą. Mimo słońca, zaczyna mi być chłodno. Lód coraz grubszy. Jest tak gruby, że wszyscy czworo wdrapujemy się na niego i podskakujemy w kajakach celem połamania (lodu nie kajaka!). Urządzamy wyścigi posuwania się w łódkach, bez użycia rąk – śmiechu co nie miara, a i okazja dobra do rozgrzania. Zabawiając się w te i podobne sposoby, przepływamy 2 km w prawie 3h (czyli zostało nam jeszcze ok 7km). Zaczynają się pojawiać coraz większe wątpliwości co do tego, czy starczy nam sił na dalsze przebijanie się i czy w razie czego uda nam się wrócić do samochodu. Po chwili zastanowienia, postanawiamy wrócić i płynąc w górę rzeki. W między czasie robimy przerwę na herbatkę. W sumie powrót zajmuje nam około 1h, i tak po mniej więcej  4h walki z żywiołem i 4km docieramy z powrotem do samochodu.
Z niedosytem, pokonani przez rzekę wracamy do domów. Nikt nie ma wątpliwości, że podjęliśmy dobrą decyzję – zimowe dni są krótkie, a my bez odpowiedniego sprzętu do podciągania się po lodzie i tylko z dwoma termosami herbaty, bez prowiantu w mroźny dzień. Mimo porażki, to była zabawna przygoda, którą jeszcze trochę powspominam.
Autor : Dorotka

Zdjęcia : Grzesio

Data: 01.12.2018 (sobota)
Rzeka: Jeziorka (Millenium-Górki Szymona/Millenium)
Dystans: ok. 4 km
Uczestnicy: Grześ, Dorotka, Wiktor, Wojtek
Ilość kabin: 0
Temperatura odczuwalna: -7

To miała być tradycyjna, zimowa Jeziorka.
Trasa dobrze znana i lubiana- z Millenium do Górek Szymona, czyli ok 9 km płynięcia.

Pogoda idealna – słonecznie i mroźno. Zbiórka punkt 9.00 pod domem, pakowanie kajaków i nad rzekę.

Klubowe towarzystwo nie dopisało, ale znaleźli się inni śmiałkowie. Pod opieką mieliśmy kolegów Grzesia – Wiktora i Wojtka.
Chłopaki to pasjonaci kitesurfingu i w każdy weekend jadą latać gdzieś nad morze. Warun nad morzem kiepski, więc poratowaliśmy kolegów zaproszeniem na zimowy spływ.

Czekając na rozwiezienie, umililiśmy sobie czas rozmową o tym, jak kitesurferzy radzą sobie zimą z niepogodą (5mm wyporne neopreny, bluzy itp). Może kiedyś wypróbuję jakiś kitesurfingowy patent na kajaku?

W końcu schodzimy na wodę – Grześ płynie pierwszy, później Wiktor i Wojtek, a ja zamykam. Mimo naszych obaw, oprócz profesjonalnego stroju, koledzy też bardzo dobrze radzą sobie w kajaku, więc początek spływu był obiecujący. Płyniemy raźnie, jednak szybko lód robi się coraz grubszy i jest go coraz więcej. Strategia płynięcia wygląda tak, że chłopaki we 3 walczą z lodem i torują drogę, a ja czekam co tam wymodzą. Mimo słońca, zaczyna mi być chłodno. Lód coraz grubszy. Jest tak gruby, że wszyscy czworo wdrapujemy się na niego i podskakujemy w kajakach celem połamania (lodu nie kajaka!). Urządzamy wyścigi posuwania się w łódkach, bez użycia rąk – śmiechu co nie miara, a i okazja dobra do rozgrzania. Zabawiając się w te i podobne sposoby, przepływamy 2 km w prawie 3h (czyli zostało nam jeszcze ok 7km). Zaczynają się pojawiać coraz większe wątpliwości co do tego, czy starczy nam sił na dalsze przebijanie się i czy w razie czego uda nam się wrócić do samochodu. Po chwili zastanowienia, postanawiamy wrócić i płynąc w górę rzeki. W między czasie robimy przerwę na herbatkę. W sumie powrót zajmuje nam około 1h, i tak po mniej więcej 4h walki z żywiołem i 4km docieramy z powrotem do samochodu.

Z niedosytem, pokonani przez rzekę wracamy do domów. Nikt nie ma wątpliwości, że podjęliśmy dobrą decyzję – zimowe dni są krótkie, a my bez odpowiedniego sprzętu do podciągania się po lodzie i tylko z dwoma termosami herbaty, bez prowiantu w mroźny dzień. Mimo porażki, to była zabawna przygoda, którą jeszcze trochę powspominam.

Autor : Dorotka

Zdjęcia : Grzesio

AZ-04 Wisła

Data: 30.11.2018 (piątek)
Rzeka: Wisła
Dystans: ok. 4,5km
Uczestnicy: Grześ
Ilość kabin: 0
Temperatura odczuwalna: -14,9

 

Piątek, piąteczek, piątunio 🙂

Ostatni dzień miesiąca trzeba jakoś uczcić, czemu nie na wodzie.

Wczesna pobudka, kajak, auto, dzida.

Spójnia o szóstej 30 rano, wschód słońca i mroźny wiatr to zapowiedź udanego poranka 🙂

Niestety nikt nie zdecydował się mi towarzyszyć, mimo to zdecydowałem się popłynąć.

Pierwsze kilka zawiosłowań i cały kokpit i pióra wiosła pokryły się lodem.

Stan wody okazał się bardzo niski co nie ułatwiało wspinaczki w górę rzeki,

tworzący spore placki śryż również utrudniał płynięcie.

Pyranha Fusion w rozmiarze S (jedyna łódka Dorotki do której mieszczę siebie i swój beerceps) całkiem nieźle radziła sobie z moją wagą i przeszkodami na wodzie.

Dopłynięcie do mostu Śląsko-Dąbrowskiego zajęło mi nieco ponad godzinę.

Myślę że jak na krótką łódkę to niezły wynik, zwłaszcza że tempo miałem spacerowe, widoczki i kilka fotek również mnie spowalniały…

Chwilę powyżej mostu zawróciłem i spłynąłem do miejsca startu, po drodze mijając barkę ze sprzętem budowlanym.

20 minut i upragniona meta.

Ziiimno mi na myśl o tym w prawdzie krótkim lecz wietrznym i mroźnym spływie.

Jak zwykle najgorszy moment to pakowanie sprzętu i przebieranie.

To właśnie wtedy dłonie są jakby z drewna.

 

Autor: Grzesio
Galeria: Grzesio

HabaŁyżwy na torze Stegny

Data: 02.12.2018.

Rzeka: zamarznięty tor łyżwiarski Stegny

Uczestnicy: Agata N, Mania, Al

Temperatura: 1°C

Autor relacji: Al; zdjęcia – praca grupowa

W chłodny, choć przyjemny niedzielny wieczór, postanowiliśmy uczcić inauguracje sezonu łyżwiarskiego na Torze Stegny, inauguracyjnym spotkaniem sekcji HabaŁyżwy.

W kolejkach pod kasami zgromadzili się liczni członkowie sekcji HabaŁyżwy (3 os.), którzy akurat mieli czas i ochotę pojeździć. Kolejka do kasy biletowej była długa, ta do tej z multisportami krótsza. To miło.

Rozczarowałbym moich fanów mojej prozy gdybym napisał zbyt długą relację. Streszczę wiec i napiszę co istotne: było miło, lód był miękki i ciepły, towarzystwo miłe a obce towarzystwo nie występowało w nadmiarze, pozwalając na swobodną jazdę. Dodatkowo było też stosunkowo ciepło (jak się miało czapkę!) i tanio (do multisport dopłaca pracodawca).

Do zobaczenia na kolejnych zajęciach ze wstawania z lodu z sekcją HabaŁyżwy. Polecam. Buziaczki.

Al

AZ02 – Wiosłem muru nie przebijesz…

Data: 24-25/11/2018

Rzeka: Odra Zachodnia, Odra Wschodnia (dzień 1: Gryfino-Gatow, dzień 2: Gatow-Gryfino)

Dystans: dzień 1: 25 km,  dzień 2: 20 km

Uczestnicy:  Guma

Liczba kabin: 0

Temperatura odczuwalna: dzień 1: 2,3°C,  dzień 2: 4,3°C

Od dawna nosiłem się z zamiarem eksploracji zarośli Międzyodrza – systemu kanałów i niewykorzystywanych już śluz na granicy polsko-niemieckiej, najłatwiej dostępnych z Gryfina.

Zawsze jest dla mnie dużym autem jeśli podczas wycieczki mogę wypróbować nowe rozwiązania turystyczne – tym razem był to składany kajak pneumatyczny wypożyczony z Decathlonu. Spakowałem sprzęt do nocnego pociągu i skoro świt dotarłem na miejsce. Zapowiadał się wyjątkowo ponury weekend - jak na tak słoneczną jesień – więc na dobry początek skosztowałem marokańskiej zupy w lokalnej piekarni.

Po 15 min. kajak był gotowy i ruszyłem zgodnie z wcześniej obraną trasą. Szybko jednak kajak utknął w kobiercu roślin, które napotkani wędkarze nazywali wodną marchewką. Po pozbawieniu kajaka 3 stateczników, które utrudniały poruszanie się – kontynuowałem wśród niekończących się tuneli z trzcin. Atutem miejsca jest mnogość ptactwa. Wszędzie widać efekty działalności bobrów, a jeden z nich, spłoszony -przepłynął pod moim kajakiem. Po zapadnięciu zmroku planowałem dłuższą wycieczkę, ale szybko zrezygnowałem z powodu nagromadzenia zwałek, które mogły nadwyrężyć mojego dmuchańca. W nocy ze snu wybiły mnie ostre światła reflektorów i dźwięki sugerujące, że zostanę za chwilę rozjechany przez pojazd budowlany, ale była to tylko przepływająca obok barka…

Kolejny dzień był jeszcze bardziej melancholijny witając mnie miarowym stukotem deszczu. Zmobilizowało mnie do zmodyfikowania trasy i powrotu wcześniejszym pociągiem – aby monotonia szaroburego krajobrazu nie pozostała we mnie do końca roku. Po drodze zatrzymała mnie zarośnięta śluza. Napotkany wędkarz zachęcił mnie do pokonania przeszkody zapewniając o możliwości przepłynięcia. Kiedy wiosłem, kajakiem i całym ciałem utorowałem sobie drogę – oniemiałem, gdyż śluza była zamurowana! Po dotarciu do Gryfina i pospiesznym pakowaniu okazało się, że jest to najcięższy pakunek jaki niosłem – kajak wciąż zachował resztki wody. Na pociąg zdążyłem dobiec tuż przed jego odjazdem. Kajak częściowo wysuszyłem w rowerowni, przed zwrotem do Decathlonu. Następnym razem wypróbuję morskiego pneumatyka!

AZ03 – Wkra, Narew, Wisła

Dzień 1

Data: 24.11.2018 (sobota)
Rzeka: Wkra (Pomiechówek – ujście do Narwi), Narew (do ujścia do Wisły), Wisła (do wyspy na wys. Mochty-Smok)
Dystans: ok. 17 km
Uczestnicy: Grześ, Tomek, Dominik, Maciek Sz.
Ilość kabin: 0
Temperatura odczuwalna: -4,1

Dzień 2

Data: 25.11.2018 (niedziela)
Rzeka: Wisła (wyspa – Czerwińsk)
Dystans: ok. 20 km
Uczestnicy: Grześ, Tomek, Dominik, Maciek
Ilość kabin: 0
Temperatura odczuwalna: +2,3

Listopadowy weekend z idealną pogodą. Temperatura na niewielkim plusie, deszcz na zmianę z mżawką, mgła. Czy można go spędzić lepiej, niż pływając kajakiem i biwakując?

Odpowiedziawszy sobie na to retoryczne pytanie, około południa spuściliśmy się na wodę w Pomiechówku na Wkrze. Miejsce startu to punkt, gdzie latem spotkać można setki kajaków i kajakarzy, kończących tam spływy komercyjne. Teraz, z niewyjaśnionych przyczyn, nie było tam oprócz nas nikogo.
Po kilku kilometrach Wkry, przebytych bez wielkich emocji, dotarliśmy do Narwi. Tu okazało się, że nie jesteśmy sami! Zaczął się pościg za samotnym kajakarzem – nie można go było nie spytać, co tam właściwie robi?!? Zamieniliśmy kilka zdań, wymieniliśmy opinie o pogodzie, że sprzyjająca, bo w sumie nie jest zimno i w ogóle nie wieje i popłynęliśmy dalej.

Kajakarze Tomek i Dominik zrobili trochę zdjęć mijanej Twierdzy Modlin i dotarliśmy do Wisły. Tutaj, mijając Zakroczym, zostaliśmy zaskoczeni pogodą – była mżawka i mgła, dla odmiany.

Kiedy dopłynęliśmy do upatrzonej na mapie wyspy, było prawie ciemno, mokro, wiało mniej więcej ze wschodu, powodując, że rozległa plaża, gdzie chcieliśmy biwakować, była nawietrzna i zimna, co poznaliśmy po lekkich dygotach po wyjściu z kanady. Jeszcze mokra była, też. Dlatego popłynęliśmy kawałek dalej, skutkiem czego kończyliśmy po ciemku, za to z widocznością ograniczoną silnie mgłą. Wisła przypomniała nam dobitnie, że jest jak kobieta, zmienna. Pamiętałem to miejsce z przytulnego biwaku ze stycznia 2017r. – wyglądało zupełnie inaczej.

Biwak między drzewami był ciepły, przytulny i suchy, z dokładnością do tego, że dalej była mgła i mżawka. Pozostało rozkoszować się przyrodą i zaliczyć punkty za przysmaki. Grzegorz – za wyśmienitą zupę gulaszową. Ostrą, bardzo. Na szczęście ogór kiszony gasił płomienie w naszych ustach. Na popitkę – nalewka z wiśni z RODOS, rosnących w sercu dzikiego Mokotowa, naturą nie skażonego, autorstwa piszącego tę relację. Na deser, już rano, banany z czekoladą pieczone na żarze.

Drugiego dnia, w niedzielę, już bez deszczu, w ekspresowym tempie bo po zaledwie 3 godzinach śniadania, zebraliśmy się i spłynęliśmy do Czerwińska Wisłą. Płynęliśmy około trzech godzin, próbując podziwiać szaro-ponury krajobraz krajobraz przez wciąż zalegającą mgłę. Ważne, że nie siedzieliśmy w betonach. W Czerwińsku skorzystaliśmy z uprzejmości miejscowej ludności, która podwiozła nam kierowców na parking pod jednym z niewielu w Polsce romańskich kościołów, dzięki czemu sprawnie zapakowaliśmy się na powrót do Warszawy.

Czekamy na śnieg i mróz, żeby zrobić kolejny spływ z biwakiem.

 

AZ01 – Jeziorka 18.11.18

Data: 18.11.2018 (niedziela)
Rzeka: Jeziorka (Górki Szymona –  Chyliczki)
Dystans: ok. 5,47 km
Uczestnicy:  Dorotka, Kasia K., Agata N., Grześ, Konrad, Dominik
Ilość kabin: 0
Temperatura odczuwalna: -4,1

Piękny, słoneczny, niedzielny poranek i my.
Kasia dołączyła do nas o umówionej 8 i razem z Dorotką spakowaliśmy kajaki na auto, po czym ruszyliśmy w trasę.
Po drodze spotkaliśmy Konrada, w towarzystwie którego dojechaliśmy na miejsce startu.
Dominik i Agata dojechali chwilę po nas, zaczęło się rozpakowywanie i przebieranki.
Kondziu machnął dwie rundy dookoła kałuży, w tym czasie wszyscy zdążyli założyć fatałaszki i mogliśmy zacząć rozwózkę.

Kierowcy w konwoju pojechali na metę, a dziewczyny tj. Kasia i Dolores zaciągnęły łódki nad rzekę.
Po powrocie autem Agaty zabraliśmy się za zejście do wody, co niektórym przysporzyło trochę kłopotu innym zaś zmoczyło „brewkę” 🙂

Ruszyliśmy, Konrad wyrwał do przodu sprintem, reszta tempem spacerowym pokonywała kolejne zakręty.
Pogaduchy, heheszki, żarciki stanowiły nieodłączny element tego spływu.
I tak  w zacnym składzie sześcioosobowym przemierzaliśmy płycizny ukochanej Jeziorki, miejscami zmrożonej, miejscami oszronionej.

Mimo iż trasa jest nam dobrze znana, odkryła przed nami nowy wizerunek rzeki przy bardzo niskim stanie wody.
Tuż przed końcem trasy, wręcz na ostatnim zakręcie, zaczął padać pierwszy śnieg, to chyba dobra zapowiedź tegorocznej AZ.

Autor: Grzesio
Galeria: Konrad, Grzesio